Monday, March 17, 2008

نوروز مبارک

Monday, February 25, 2008

عوامل پیروزی

تلویزیون رو روشن می‌کنم. شبکه خبر داره خلاصه اخبار رو می‌گه. خبر دومی که گوینده می‌گه، اینطوری شروع می‌شه:
امروز آقای آقازاده، رئیس سازمان انرژی اتمی در جلسه هیأت دولت حاضر شدند تا گزارش کارشناسی عوامل پیروزی ایران در مناقشه اتمی را در اختیار هیأت دولت بگذارند

موضوع برام جالب می‌شه و کنجکاو می‌شم تا عوامل پیروزی رو که این روزها تقریبا از صبح تا شب در همه کانالها در موردش صحبت می‌شه، بدونم. خبر اینطوری ادامه پیدا می‌کنه:
ایشان امدادهای الهی را یکی از مؤثرترین عوامل این پیروزی بزرگ برشمردند و خاطر ...

همینجا تلویزیون رو خاموش می‌کنم تا بیشتر از این به خودم توهین نکرده باشم.

Monday, February 4, 2008

دختری از دختران ایران

بچه که بودیم، تفریح ما بازیگوشی بود و تفریح او کتاب خواندن. یادمه همیشه عاشق این بودم که ماجرای یکی از اون رمان‌هایی که خوانده برایم تعریف کند. او را از همان دوران کودکی به عنوان "کسی که خیلی چیزها می‌دونه" می‌شناختم. او از همان اول، دختری بسیار ظریف و احساسی بود؛ درست برخلاف اکثر آدم‌هایی که دور و برش بودند. پنداری تافته جدا بافته‌ای بود در آن جمع.
سنش که بالاتر رفت، مساله ازدواجش مطرح شد. او آدمی نبود که اعتقاد به ازدواج سنتی داشته باشد اما در خانواده‌ای بود مذهبی و مانند بسیاری از دختران این سرزمین، حق انتخابی نداشت. بی انصافی است اگر بگویم هیچ حق انتخابی نداشت - بعد از رد شدن داماد و خانواده‌اش از فیلترهای مادر، پدر، خواهران و برادران، او می‌توانست نظر خودش را بگوید. این داستان، چهار سالی طول کشید اما دیگر داشت دیر می‌شد. هرچه زودتر باید او ازدواج می‌کرد وگرنه روی دست خانواده می‌ماند.
یکدفعه خبر آمد که بالاخره او جواب مثبت به یکی از خواستگارهای تایید شده داده‌است. به نظر می‌آمد تنها وجه اشتراک او با تازه داماد، تحصیلاتشان است - هر دو پزشک بودند. چند سالی از ازدواجشان گذشته بود و او هنوز مادر نشده بود زمزمه‌هایی به گوش می‌رسید که "می‌گویند هنوز زود است". نمی‌دانم واقعا به این حرف اعتقاد داشتند یا اصلا علاقه‌ای برای بچه‌دار شدن وجود نداشت و این حرف، بهانه‌ای بیش نبود. اما مگر می‌توانستند در برابر حرف مردم ایستادگی کنند؟
سرانجام او مادر شد...
اسمی که برای دخترش انتخاب کرد یک اسم عربی بود؛ باور کردنی نبود که او این همه عوض شده باشد اما واقعیت داشت. او که علاقه زیادی به اسم‌های ایرانی داشت و از اسم‌های عربی خوشش نمی‌آمد، اسم عربی برای فرزندش انتخاب کرد.

از همان دوران کودکی رابطه بسیار خوبی باهم داشتیم. این روزها هم که شاید هر چند ماه یکبار همدیگر را می‌بینیم یا باهم صحبت می‌کنیم، همان رابطه قوی بینمان را احساس می‌کنم. هیچ وقت در مورد اینکه از زندگی فعلی خود راضی است یا نه، صحبتی نکرده‌ایم ولی به نظرم او سزاوار سرنوشت بهتری بود.

Wednesday, January 16, 2008

Evanescence


یکی از آهنگ‌های گروه Evanescnece که من خیلی دوستش دارم، آهنگ Lacrymosa است. این آهنگ من را به یاد تم‌های کلیسایی می‌اندازه.


این آهنگ را میتوانید از اینجا گوش کنید:

پی‌نوشت: متن آهنگ (از elyrics):
Out on your own,
Cold and alone again.
Can this be what you really wanted, baby?

Blame it on me,
Set your guilt free.
Nothing can hold you back now.

Now that you're gone,
I feel like myself again.
Grieving the things I can't repair and willing...

To let you blame it on me,
And set your guilt free.
I don't want to hold you back now love.

I can't change who I am.
Not this time, I won't lie to keep you near me.
And in this short life, there's no time to waste on giving up.
My love wasn't enough.

And you can blame it on me,
Just set your guilt free, honey.
I don't want to hold you back now love.

Wednesday, November 21, 2007

قهوه ست


از پل کالج که رد می‌شی و بوی قهوه تازه قهوه ست به مشامت می‌خوره، برای چند لحظه احساس می‌کنی وارد دنیای دیگری می‌شوی.

Wednesday, November 14, 2007

ایران و سایه جنگ

داشت در مورد نظر خودش در مورد وضع فعلی ایران توضیح می‌داد. می‌گفت به نظرش ایران مانند یک خونه کلنگی می‌مونه که هی دارند سعی می‌کنند بازسازیش کنند ولی اینقدر اوضاعش خراب شده که همه این هزینه‌ها به هدر می‌ره و جوابی نمی‌ده. باید کوبید و دوباره ساخت...

همون حین داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر نظرم باهاش متفاوته. به نظر من ایران (و هر جامعه دیگه) یک فرق اساسی با یک خونه کلنگی داره و اون زنده بودنشه؛ مثل یک درخت. حتی اگر کسی هم نخواد بهترش کنه، خودش خودشو تصحیح می‌کنه. کوبیدن اون و دوباره ساختنش مثل این می‌مونه که یک درخت چندین ساله رو قطع کنی و به جایش نهالی بکاری که سالها طول می‌کشه تا هم‌قد درخت قبلی بشه.

امیدوارم کار به کوبیدن ایران به امید ساختن دوباره اون نکشه.

Sunday, September 9, 2007

نوازندگان ونک

هر از چند گاهی مسیرم به میدان ونک می‌خورد. قبلا هر موقع از این میدان رد می‌شدم، مردی را می‌دیدم که در گوشه تاریکی از این میدان یک سنتور جلوی خود گذاشته و با نواختن آن به دنبال جلب توجه عابران برای کمک کردن است. اما دو روز پیش که از این میدان رد می‌شدم، صحنه عجیبی دیدم. جای آن مرد سنتور زن را دو پسر با موهای ژل زده گرفته بودند که در حال نواختن گیتار بودند.

Saturday, September 8, 2007

نسخه 1.5 گوگل‌خوان فارسی

اخیرا گوگل تغییراتی را در گوگل‌خوان اعمال کرده که مهترین آنها اضافه کردن قابلیت جستجو در فیدها است. استایلی را که اینجا و اینجا در موردش نوشتم ویرایش کردم تا با این تغییرات سازگار باشه. تم قسمت جستجو را هم تغییر دادم تا قشنگ‌تر دیده بشه. این استایل را می‌توانید از UserStyles دانلود (یا به‌روز) کنید

Monday, August 13, 2007

صلاحیت


چند وقت پیش با دوستی صحبت می‌کردم که معتقد بود باید سازمان‌هایی در اجتماع وجود داشته باشند تا وقتی دو نفر تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گیرند، صلاحیت آنها را برای بچه‌دار شدن بررسی کنند و اگر دارای صلاحیت بودند به آنها اجازه بچه‌دار شدن بدهند. هرجند که این ایده به این شکلی که این دوست مطرح کردند، یک ایده خام و دارای ایرادات زیادی است ولی به نظر من ایده جالبی می‌آید.
امروز که عکس روبرو را دیدم دوباره به یاد این ایده افتادم. این عکس بچه‌ای را نشان می‌دهد که والدینش او را به تماشای صحنه اعدام آورده‌اند. اخیرا بازار اعدام در ملاء عام داغ شده و دارد از طرف دولت به عنوان یک قانون حسنه تبلیغ می‌شود و تصاویر آن نیز بطور گسترده از تلویزیون پخش می‌شود. آسیب‌های شدیدی که از دیدن این تصاویر بر روان کودکان می‌رسد غیر قابل جبران هستند و اثرات خود را در سالهای بعد نشان خواهد داد. متاسفانه مشکلات مردم در شریط فعلی بقدری زیاد شده که مسائلی از این قبیل در لابلای آنها گم می‌شوند.
راستی به نظر شما در مورد همین تماشای صحنه اعدام توسط بچه‌ها، والدین بیشتر مقصرند یا کسانی که مردم را تبلیغ به تماشای چنین صحنه‌هایی می‌کنند؟

پی‌نوشت ۱: در مورد پدری که به فرزند خود مواد مخدر می‌دهد چه باید کرد؟ آیا جامعه در قبال این کودک مسئول نیست؟

Thursday, June 28, 2007

آن ایام

درست بیست سال پیش بود. روزی که هزاران انسان بی‌دفاع در اثر حمله شیمیایی عراق به سردشت جان خودشان را از دست دادند. سردشت اولین شهر در دنیاست که توسط سلاح‌های شیمیایی مورد حمله قرار گرفته‌است. این اتفاق زمانی روی می‌دهد که سالها پیش از آن یعنی درست بعد از جنگ جهانی اول دنیا به این نتیجه می‌رسد که از اینگونه سلاح حتی بر ضد سربازان دشمن استفاده نکند تا جایی که در جنگ جهانی دوم هم طرفین درگیر تقریبا از آنها استفاده نمی‌کنند.
در این حمله ارتش عراق از گاز خردل استفاده کرد که ضایعات پوستی و تاول‌های بسیار شدید و همچنین ناراحتی‌های تنفسی شدید بوجود می‌آورد. گاز خردل در دسته‌بندی سلاح‌های شیمیایی جزء بدترین دسته قرار می‌گیرد؛ هم از نظر کشندگی، هم از نظر زجرآوری و هم از نظر اثرات طولانی‌مدت. علی‌رغم اینکه در طول این بیست سال این رویداد قربانیان زیادی گرفته (و می‌گیرد)، هنوز حدود یک‌چهارم مردم این شهر از آثار این حمله رنج می برند. کمتر خانواده‌ای در این شهر وجود دارد که عضوی از آن در این فاجعه از بین نرفته باشد.
آنروزها را خوب یادم می‌آید. بعد از پخش شدن خبر این حمله و به خاطر اینکه احتمال حمله مشابه به شهرهای دیگر وجود داشت، مردم برای رویارویی با آن چاره‌های مختلفی می‌اندیشیدند. یکی از راه‌هایی که بین مردم رواج بیشتری داشت پوشاندن سر، دستها و پاها با کیسه‌های پلاستیکی بود. برای این منظور خیلی‌ها همیشه همراه خودشان چند کیسه پلاستیکی و چند عدد کش داشتند تا در صورت حمله سریعا از آنها استفاده کنند. مورد دیگری هم که همیشه به ما یاد می‌دادند این بود که به محض اینکه فهمیدیم حمله از نوع شیمیایی است به جای پناهگاه به پشت بام برویم. نمی‌دانم این چاره‌هایی که مردم در برابر حملات شیمیایی احتمالی اندیشیده بودند چقدر می‌توانست موثر باشد اما واقعا با وضعی که آنروزها وجود داشت انتخاب بهتری وجود نداشت.

Wednesday, June 13, 2007

پیاده‌رو

پیاده‌رویی با عرض ۲ متره. تعداد عابرانی که دارند از اون رد می‌شوند به ۲۰ نفر هم نمی‌رسه. یک‌نفر با موتورش اومده توی پیاده‌رو و می‌خواد وسط پیاده‌رو با موتورش دور بزنه. به دوستش می‌گه: "این عوضی‌ها چرا وای نمی‌ایستند تا من دور بزنم؟"
ده قدم اونطرف‌تر یکی بساطش رو وسط پیاده‌رو پهن کرده و داره سی‌دی فیلم‌های روز سینمای ایران و جهان را با کیفیت بالا می‌فروشه. به همکارش می‌گه: "این آدم‌ها چرا اینطورین؟ اینهمه راه رو ول کرده‌اند و از بغل وسایل من رد می‌شن!" دست‌فروش‌ها رو که رد می‌کنی به خط عابر پیاده می‌رسی. از خیابون که می‌خوای رد بشی چهار بار باید به عقب بپری تا ماشین‌هایی که بدون توجه به تو و بقیه عابرها با سرعت از اونجا رد می‌شوند به تو نخورند ...

Sunday, May 20, 2007

اعدام یا تبرئه

اینو دیدید؟ متهم محکوم به اعدام میشه بعد رای نقض میشه. دوباره دادگاه محکوم به اعدامش می‌کنه و بازهم حکم نقض میشه. دفعه سوم دادگاه ایشون رو تبرئه میکنه و بازهم حکم نقض میشه. نهایتا حکم چهارم که اعدام است، اجرا میشه. من تخصصی توی رشته حقوق ندارم ولی یه چیزی توی این پرونده برام خیلی عجیبه. چطور میشه که محکومیت یک متهم بین اعدام و تبرئه (که تا اونجایی که من می‌دونم، کران‌های بالا و پایین محکومیت هستند) متغیر باشه؟

دو آهنگ دیگه از Cher

من دو تا دیگه از آهنگ‌های Cher رو خیلی دوست دارم. یکیش Dov'e L'Amore است که خاطرات روزهایی که تلاش می‌کردم تا یک زندگی مستقل به دور از خانواده‌ام رو شروع کنم بیادم میاره:

Cher - Dov'è L'Amore



و این یکی:
Cher - Bang Bang

Saturday, May 19, 2007

Cher - Dark Lady

یکی از شاهکارهای Cher که من باهاش خیلی حال می‌کنم.

Cher - Dark Lady

Saturday, May 5, 2007

مسئولیت پدر و مادر

چند وقت پیش فیلمی را می‌دیدم با نام Veronica Guerin که بر اساس یک سرگذشت واقعی بود. این فیلم سرگذشت یک ژورنالیست زن را نشان می‌داد که در مورد یک باند توزیع مواد مخدر تحقیق می‌کرد و مطالب افشاگرانه در مورد آن می‌نوشت. رئیس باند با تهدیدهای مختلفی سعی می‌کرد این ژورنالیست را از ادامه تحقیق و چاپ مطالب منصرف کند. تهدیدهایی مثل شلیک به پنجره اتاقش، زخمی کردن پایش، کتک زدنش، تهدید به ربودن تنها فرزندش و ... ولی ورنیکا بدون توجه به همه این تهدیدها کار خودش را انجام می‌داد. حتی هر موقع همسرش سعی می‌کرد او را منصرف کند با اعتماد بنفس بسیار بالایی این خواسته را رد می‌کرد و به نحوی همسرش را متقاعد می‌کرد که باید این‌ کار را ادامه بدهد. در نهایت هم با فاش کردن اسم رئیس باند (که فردی با نفوذ بود)، عوامل او ورنیکا را کشتند. اما تلاش‌های ورنیکا تاثیر عمیقی در جامعه داشت و باعث شد تا اون باند بزرگ متلاشی بشه و قوانین سفت و سخت‌تری در مبارزه با باندهای توزیع مواد مخدر وضع بشه.
کاری که ورونیکا کرد کار بسیار با ارزش و بزرگی بود که هر کسی قادر به انجام آن نیست. ورونیکا در شرایطی که کسی از تلاش‌های او حمایت نمی‌کرد و پلیس هم به این مساله بی‌توجه بود، با قربانی کردن خودش کاری کرد که هزاران نفر از مردم هموطنش را از گرفتار شدن در دام تبهکاران نجات داد و این کار یک فداکاری بی‌نظیر بود.
از طرفی، این فداکاری بزرگ دارای ایرادی هم بود که به نظر من اهمیت زیادی داره. ورونیکا یک مادر بود و بنابراین مسئولیت سنگینی در قبال فرزندش داشت. او با فدا کردن خودش، فرزندش رو از داشتن مادر محروم کرد (صحنه‌ای که در آن اشک‌های پسر ۴ ساله بر سر قبر مادر از چشاش جاری شده‌بود هنوز جلوی چشممه). شاید بگین که ورونیکا نمی‌خواست که این اتفاق بیافته. در جواب باید بگم که مطمئنا اینطوری بوده ولی او می‌تونست به نحو دیگه‌ای این کار رو انجام بده که خطرش کمتر باشه ولو خیلی بیشتر طول می‌کشید تا به نتیجه برسه.
به هر حال می‌خواستم بگم که من معتقدم مسئولیتی که والدین در مورد فرزندانشون دارن بسیار سنگینه و نمی‌شه به هیچ دلیلی آنرا نادیده گرفت حتی اگر اون دلیل نجات جان هزاران نفر دیگه باشه.

Monday, April 30, 2007

آرزوها

نامی عزیز منو به بازی آرزوها دعوت کرده‌اند. فکر کنم باید ۵ تا آرزو می‌نوشتم ولی ۳ تا می‌نویسم:
آرزو دارم که ...
- هیچ جنگ دیگه‌ای در هیچ نقطه‌ای از دنیا اتفاق نیافته
- هیچ کودکی بدون عشق بدنیا نیآید
- بدون زجر کشیدن بمیرم (من از زجر کشیدن خیلی می‌ترسم ولی از مردن ترسی ندارم!)

برای ادامه بازی چپینه، سین‌دخت و انار رو دعوت می‌کنم.

Tuesday, April 17, 2007

تصمیم‌گیری

این روزها حال و حوصله هیچ کاری رو ندارم. دلیل اصلیش فکرهایی هستند که توی ذهنم هستند و تصمیم‌گیری در موردشون تاثیر بسیار زیادی بر روی زندگیم خواهد گذاشت. احساس می‌کنم که به سر یه چندراهی رسیدم و باید یکی از این راه‌ها رو برای ادامه زندگیم انتخاب کنم. تصمیم‌گیری برام بسیار مشکل شده چونکه هیچ‌کدومشون مسیر ایده‌آل من نیستند. به هر حال هرچه زودتر باید تصمیمم رو بگیرم چونکه این بلاتکلیفی و فکرهای درهم و برهم خیلی آزارم میدن. امیدوارم که بتونم انتخاب درستی داشته باشم.

Monday, March 19, 2007

سال نو

سال ۸۵ هم در یک چشم بهم زدن تموم شد...
می‌خواستم اینجا یک کارت‌پستال بگذارم ولی ترجیح میدم بجاش عکس زیر رو بذارم. این اولین درختی بود که امسال دیدم شکوفه داده (چه شکوفه‌ای هم داده بود!) امیدوارم سال نوی شما هم پر شکوفه و شکوفه‌هاتون پر ثمر باشه (چی گفتم!).
نوروز مبارک

Wednesday, February 28, 2007

انسان یا ...؟

حالم بده. حالم خیلی بده. حالم از این "بشر" بهم میخوره. یک بچه ۱۲ ساله مگه چقدر تحمل داره که بتونه این همه دردی را که به اون تحمیل کرده‌اند، تحمل کنه؟ دردهای فیزیکی رو بذارید کنار؛ این بچه چطوری باید از پس دردهای روانیش بر بیآد؟ این "بشر" چقدر میتونه پست باشه؟ بهزاد جان، من نمی‌تونم وسعت دردهایت را تصور کنم چون معتقدم که "درد برادر مرده را برادر مرده داند" ولی با تمام وجودم آرزو می‌کنم دردهایت التیام یابند.

پی‌نوشت: اگر توان دیدن عکس بهزاد رو دارید، به وبلاگ وارش سر بزنید.

Tuesday, February 27, 2007

Google Reader کاملا فارسی

نسخه دوم style فایرفاکس برای Google Reader را گذاشتم رو سایت userstyles. اگر نسخه قبلی را نصب کرده‌بودید کافیه که از داخل Stylish آپدیتش کنید. این نسخه Google Reader را کاملا فارسی میکنه. اگر ایرادی در اون می‌بینید یا پیشنهادی برای بهتر کردن اون دارید، بهِم اطلاع بدید.